Greetje van Werven is getrouwd en moeder van 4 kinderen.   Door een spierziekte is een van de kinderen rolstoelgebonden. Maandelijks schrijft ze een column over het wel en wee in het gezin. Over alledaagse dingen. Maar ook ontroerende en soms lachwekkende situaties zal ze verslag doen.

Dinand wil leren lopen.

Dinand heeft weer een nieuw doel bedacht. Hij wil leren lopen. Elke dag is hij op zijn manier aan het trainen met zijn voeten en beentjes om ze sterker en steviger te maken. Ook wil hij steeds meer eten en drinken om zo snel mogelijk groot te groeien want hij is er van overtuigd dat dit hem gaat helpen in zijn doel te bereiken.Op een dag als pappa hem aan het aankleden is en Dinand vol in zijn verhalen is, zegt hij zomaar ineens uit het niets: ”pap, ik denk dat ik er klaar voor ben”.Zijn vader natuurlijk net zo enthousiast als hij is, tilt hem uit bed en laat hem met zijn voetjes de grond aanraken. Ik sta er zelf een beetje verloren bij te kijken en aan de ene kant doet het me zeer want ik weet dat dit nooit gaat lukken. Maar aan de andere kant ook wel een beetje trots op dat doorzettingsvermogen en geloof in zichzelf.

Dinands gezicht loopt rood aan. Hij is op zijn manier keihard aan het werk. Zijn voeten raken de grond net. Zijn vader houdt hem stevig vast en beweegt langzaam vooruit. Dinand maakt de loopbewegingen zo goed en kwaad als het gaat. Je hoort zijn ademhaling versnellen. Na een paar minuten geeft hij het op.Hij heeft op zijn manier een heel stuk gewandeld en is er doodmoe van. “Zo mam, nu zou ik wel zin in iets lekkers hebben want ik wil snel weer energie hebben”, weet hij me te melden. Ik geef hem uiteraard iets lekkers om te snoepen. Dinand zit tevreden in zijn rolstoel te eten. Hij kijkt me doordringend aan….. “Mam, lopen lukt misschien niet maar ik kan wel supersnel rolstoel rijden en daar word je lang niet zo moe van want dan kun je lekker blijven zitten”.Zo….die komt even binnen!

De nuchtere benadering van het accepteren dat hij nooit zal lopen is zo treffend dat ik gewoon even niet weet wat ik moet zeggen. En ik vecht tegen mijn tranen…………………….van verdriet of van geluk, dat is me nu even niet duidelijk. Wat ik wel voel is een diep respect voor dit manneke wat me aan zit te kijken met een paar pretoogjes. In zijn wereld is hij gelukkig, en wie zijn wij dan om hem dat geluk te ontnemen?